Soms doe ik een retraite, de ene keer een weekend, maar ook wel eens een paar weken. Retraite doen is niet altijd gemakkelijk of leuk, maar het kan ook heel inspirerend zijn.
Retraite betekent dat je grenzen stelt. Bijvoorbeeld grenzen aan waar je naartoe gaat: in principe ga je nergens naartoe…
Je stelt ook grenzen aan de informatie die je tot je neemt. Zo stop ik soms helemaal met het volgen van het nieuws of met sociale media. Meestal mis ik het helemaal niet.
Retraite is soms niet gemakkelijk omdat het je met jezelf confronteert. Daar waar je normaal meer dingen doet die ‘leuk’ of ontspannend zijn, doe je in retraite vooral veel beoefening zoals meditatie. Er zijn minder ontsnappingsmogelijkheden.
Wat is daar het voordeel van?
Voor dingen weglopen geeft uiteindelijk minder voldoening. Als je door iets heen gaat, leer je jezelf beter kennen, je gaat naar de oorzaak van iets en bent niet constant met symptoombestrijding bezig om het maar prettig of comfortabel te hebben. Retraite is niet altijd comfortabel, maar wel een gelegenheid om naar de kern van dingen te gaan.
Mijn ervaring is dat gevoelens zich tijdens een retraite sneller afwisselen, van gelukkig, ontroerd of geïnspireerd tot ongeduldig of gefrustreerd – er kan van alles opkomen. Maar het duurt meestal niet zo lang. En dat relativeert. Je weet dat het straks weer anders is. Daardoor worden dingen minder solide. Dingen die normaal wel solide lijken, en waar we ons druk over maken of in vastzitten, worden transparanter.
Het feit dat je nergens heen kan, en dat er weinig mogelijkheden zijn, geeft rust. In het dagelijks leven zijn er zoveel dingen die onze aandacht vragen of die interessant zijn. Niet dat daar iets mis mee is, maar soms zijn we vooral ‘out there’, altijd maar bezig, we staan nooit stil en daardoor kunnen we verwijderd raken van wat wezenlijk is of wat echt voldoening geeft.
Tijdens een retraite had ik een keer een droom die dit mooi illustreerde. Het ging over een hondje, dat heel onrustig was, hij bleef maar rondrennen. Ik pakte toen een paar stukjes doorzichtig plexiglas en bakende daar een vierkant mee af. Ik liet de hond in het vierkant en hij werd er meteen rustig van, en gelukkiger. Het was geen afbakening waardoor hij niet weg kon, er was veel ruimte tussen de stukjes plexiglas, maar het was een zelfgekozen begrenzing die structuur en rust gaf. Misschien heeft onze geest dat af en toe nodig, om zich even terug te trekken en tot rust te komen. Zeker in deze hectische wereld die veel van ons vraagt, kan dat helend zijn.
Niet dat je meteen heel lang in retraite hoeft, je kunt ook een retraite van een dag houden, of een halve dag. Of van vijf minuten…